Δήμαρχος του Άμστερνταμ: Η Ολλανδία κινδυνεύει να γίνει ναρκοκράτος

2024-01-08

Στην Ολλανδία, συνηθίζαμε να κοιτάζουμε τον διεθνή «πόλεμο κατά των ναρκωτικών» με κάποια περιφρόνηση. Οι λύσεις που προωθούνταν ήταν η απαγόρευση, η ποινικοποίηση και οι αυστηρές ποινές.

Η εθνική μας πολιτική για τα ναρκωτικά, από την άλλη πλευρά, επικεντρώθηκε για δεκαετίες στη μείωση των κινδύνων για την υγεία των χρηστών – και ήταν σχετικά επιτυχημένη. Είμαστε επιεικείς με τα μαλακά ναρκωτικά, όπως τη κάνναβη, επιτρέποντας την προσωπική χρήση υπό συγκεκριμένες συνθήκες.

Τα σκληρά ναρκωτικά είναι τεχνικά παράνομα, αλλά η κατοχή μικρών ποσοτήτων (όπως μισό γραμμάριο σκληρών ναρκωτικών ή ένα χάπι έκσταση) συχνά δεν διώκεται ποινικά. Αστυνομικοί έθεσαν υπό κράτηση τους μεγαλύτερους διακινητές ναρκωτικών, οι οποίοι δρούσαν κυρίως σε τοπικό επίπεδο.

Υπήρχε εγκληματικότητα εξαιτίας των ναρκωτικών, ακόμη και δολοφονίες, αλλά αυτές παρέμειναν ανιχνεύσιμες και σε μεγάλο βαθμό διαχειρίσιμες. Η διακίνηση ναρκωτικών δεν επηρέασε σχεδόν καθόλου την οικονομία ή την καθημερινή μας ζωή.

Αυτό δεν ισχύει πλέον. Υποκινούμενο από την παγκοσμιοποίηση και τη διεθνή ποινικοποίηση των ναρκωτικών, το παράνομο εμπόριο ναρκωτικών έχει γίνει πιο επικερδές, πιο επαγγελματικό και ανελέητα βίαιο.

Τα αποτελέσματα του διεθνούς πολέμου κατά των ναρκωτικών ήταν καταστροφικά. Την τελευταία δεκαετία, το λιμάνι του Ρότερνταμ, το μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης, έχει γίνει παγκόσμιος κόμβος κοκαΐνης.

Οι ολλανδικές αρχές έχουν ενισχύσει τις προσπάθειές τους για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου ναρκωτικών, αλλά αδυνατούν να ανατρέψουν την τάση. Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν αύξηση ρεκόρ στην ποσότητα κοκαΐνης που κατασχέθηκε, από λίγο πάνω από 22.000 κιλά το πρώτο εξάμηνο του 2022 σε 29.702 κιλά το πρώτο εξάμηνο του 2023.

Αν και αυτό μπορεί να φαίνεται ενθαρρυντικό με την πρώτη ματιά, δείχνει στην πραγματικότητα την τεράστια κλίμακα του προβλήματος. Η τρέχουσα προσέγγισή μας στον αγώνα κατά των ναρκωτικών μοιάζει με σφουγγάρισμα με ανοιχτή βρύση.

Οι πρόσφατες τάσεις στη διακίνηση ναρκωτικών έχουν εγείρει μια άλλη σοβαρή ανησυχία, καθώς παιδιά ηλικίας 14 ετών παρασύρονται σε αυτό το παράνομο εμπόριο ως «συλλέκτες κοκαΐνης». Και όσο αυξάνονται τα κατασχεθέντα ποσά, τόσο αυξάνεται και η βία.

Τα τελευταία πέντε χρόνια, τρία βασικά πρόσωπα σε μια μεγάλη ποινική υπόθεση κατά ενός διεθνούς συνδικάτου ναρκωτικών δολοφονήθηκαν μέρα μεσημέρι στο Άμστερνταμ: ο αδερφός ενός βασικού μάρτυρα, ο δικηγόρος του και ένας γνωστός δημοσιογράφος που ενεργούσε ως σύμβουλός του.

Το Άμστερνταμ, ως διεθνής χρηματοοικονομικός κόμβος, λειτουργεί πλέον ως αγορά όπου προσδιορίζεται η ζήτηση των ναρκωτικών και γίνονται διαπραγματεύσεις και πληρωμές από όλο τον κόσμο. Έχει γίνει προορισμός για τους βαρόνους ναρκωτικών ώστε να ξεπλένουν τα χρήματά τους ή να τα διοχετεύουν σε φορολογικούς παραδείσους.

Τα χρήματά τους μολύνουν ολοένα και περισσότερο τη νόμιμη οικονομία, ειδικά στον τομέα των ακινήτων, των επιχειρηματικών υπηρεσιών και της φιλοξενίας. Αν συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο, η οικονομία μας θα πλημμυρίσει από εγκληματικό χρήμα και η βία θα φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών.

Αυτό οδηγεί σε κοινωνική αναστάτωση, υποβάθμιση των γειτονιών, γενιές ευάλωτων νέων που θα παρασυρθούν στο έγκλημα και στην υπονόμευση του κράτους δικαίου. Χωρίς ουσιαστική αλλαγή πορείας, η Ολλανδία κινδυνεύει να γίνει ναρκοκράτος.

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε τώρα στην Ολλανδία δεν αποτελούν κατηγορητήριο της φιλελεύθερης πολιτικής μας για τα ναρκωτικά. Μάλλον το αντίθετο. Στραφείτε στην προσέγγιση της ολλανδικής κυβέρνησης για το MDMA, μια προσέγγιση επηρεασμένη από τον παγκόσμιο πόλεμο κατά των ναρκωτικών, ο οποίος γίνεται όλο και πιο κατασταλτικός από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και τις αρχές της δεκαετίας του '90.

Κάτω από διεθνή πίεση, η Ολλανδία έθεσε το MDMA, το οποίο είναι γνωστό ως ναρκωτικό για πάρτι και θεωρείται σχετικά αβλαβές, στο πλαίσιο του νόμου για το όπιο το 1988, ταξινομώντας το ως σκληρό ναρκωτικό. Αυτή η στροφή συνέβαλε ακούσια στην κερδοφορία της παράνομης παραγωγής MDMA και δημιούργησε ένα επικερδές επιχειρηματικό μοντέλο για εγκληματικές οργανώσεις, όπως αποδεικνύεται από την εκτιμώμενη αξία των 18,9 δισ. ευρώ της ετήσιας παραγωγής έκσταση στην Ολλανδία. Αυτή η εμπειρία αποκαλύπτει πώς οι προσπάθειες ευθυγράμμισης με τις παγκόσμιες τάσεις απαγόρευσης των ναρκωτικών μπορούν να έχουν αντιπαραγωγικά αποτελέσματα.

Αυτό που αποκαλύπτουν τα προβλήματα της Ολλανδίας είναι η ανάγκη για μια παγκόσμια αλλαγή στην τρέχουσα προσέγγιση. Το θέμα δεν είναι να ανακαλέσουμε την πολιτική μας με επίκεντρο τον χρήστη, αλλά μάλλον να υποστηρίξουμε τη διεθνή αναγνώριση ότι ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών είναι αντιπαραγωγικός.

Αυτό σημαίνει ότι οι εναλλακτικές λύσεις θα πρέπει να συζητηθούν επειγόντως στις τοπικές κυβερνήσεις, στα εθνικά κοινοβούλια και ιδιαίτερα στις διεθνείς συνελεύσεις. Η απαγόρευση των ναρκωτικών κατοχυρώνεται σε διεθνείς συνθήκες που περιορίζουν το χώρο για τις εθνικές πολιτικές για τα ναρκωτικά, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να σφυρηλατήσουμε νέες διεθνείς συμμαχίες που δίνουν προτεραιότητα στην υγεία και την ασφάλεια έναντι των κυρώσεων.

Αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει μια συλλογική προσπάθεια για επανεξέταση και πιθανή αναθεώρηση των συνθηκών, ενισχύοντας ένα παγκόσμιο περιβάλλον όπου καινοτόμες πολιτικές για τα ναρκωτικά με επίκεντρο την υγεία μπορούν να εφαρμοστούν χωρίς νομικούς φραγμούς.

Υπάρχουν πολλά ιστορικά παραδείγματα που μπορούν να μας βοηθήσουν να βρούμε εναλλακτικές λύσεις στον πόλεμο κατά των ναρκωτικών. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, στην Ολλανδία, μέτρα για τη μείωση της βλάβης, όπως η παροχή μεθαδόνης και οι χώροι χρήσης ναρκωτικών για τους τοξικομανείς, βελτίωσαν τις συνθήκες διαβίωσης, την υγεία και την ποιότητα ζωής των χρηστών, ενώ η εγκληματικότητα έχει μειωθεί.

Από το καλοκαίρι, η πρωτεύουσα της Ελβετίας, η Βέρνη, εξετάζει πιλοτικά τη νομιμοποίηση πώλησης κοκαΐνης, με στόχο την ενίσχυση του ελέγχου και της πρόληψης. Αυτό ακολουθεί την έναρξη ενός επίσης δοκιμαστικού σχεδίου για τη νομιμοποίηση της πώλησης κάνναβης στην πόλη.

Ένα άλλο εξαιρετικό παράδειγμα είναι η Ουρουγουάη, όπου η κυβέρνηση νομιμοποίησε την κάνναβη για ψυχαγωγική, ιατρική και βιομηχανική χρήση και δημιούργησε μια ρυθμιζόμενη αγορά κάνναβης, με αυστηρούς κανόνες για την παραγωγή, τη διανομή και την πώληση.

Η ρύθμιση της αγοράς, τα κρατικά μονοπώλια ή η παροχή για ιατρικούς σκοπούς είναι μόνο μερικές από τις πιθανές, όχι απαραίτητα αποκλειστικές, εναλλακτικές λύσεις. Αλλά δεν υπάρχουν εύκολες και γρήγορες λύσεις. Οι εγκληματίες έχουν δείξει ότι θα χρησιμοποιήσουν βία για να προστατεύσουν τα κέρδη τους και οι κίνδυνοι για την υγεία ορισμένων ναρκωτικών εξακολουθούν να είναι τεράστιοι.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουμε σκόπιμα και στοχαστικά πορεία και επίσης να λάβουμε υπόψη μια προσωρινή αντίδραση. Τίποτα από αυτά, ωστόσο, δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για να μην αναλάβουμε δράση. Το μέλλον των νέων μας, η ποιότητα της ζωής μας, η σταθερότητα της οικονομίας μας και το κράτος δικαίου διακυβεύονται.

  • Το άρθρο της Φέμκε Χάλσεμα, δημάρχου του Άμστερνταμ, δημοσιεύθηκε στον Guardian, ενόψει του διεθνούς συνεδρίου για τα ναρκωτικά που θα πραγματοποιηθεί στην πόλη στις 26 Ιανουαρίου.

Πηγή : aftodioikisi.gr

Με αμείωτη ένταση συνεχίζεται η διαμάχη μεταξύ του δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα και του προηγούμενου Κώστα Μπακογιάννη σχετικά με τα έργα που αφορούν το γήπεδο του ΠΑΟ και εντάσσονται στο συνολικό έργο της «Διπλής Ανάπλασης».