Παλιά Αθήνα

Παλιά Αθήνα

Γυρίζοντας κάποια -αρκετά μάλλον- χρόνια πίσω, ο Γιώργος Ζαμπέτας περνούσε για μία ακόμα ημέρα την πόρτα στα στούντιο της Columbia. Ηχογραφούσε τότε έναν από τους δίσκους του, διαδικασία η οποία συνήθως απαιτούσε μέρες. Ίσως και μήνα ολόκληρο...

Η Αθήνα στα γιορτινά της μπορεί τα τελευταία χρόνια να έχει συνδεθεί με τη «θάλασσα» αστεριών στη Βασιλίσσης Σοφίας, τα εκατομμύρια φωτάκια στα δέντρα της πλατείας Συντάγματος και τον επιμέρους στολισμό των κεντρικών δρόμων, όμως οι εικόνες αυτές δεν έχουν καμία σχέση με την Αθήνα των περασμένων δεκαετιών.

Α​​κόμη και από το τρόλεϊ μπορούσε να δει κανείς τον κόσμο που καθόταν μέσα στο καφενείο. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα της Αθήνας, παλιομοδίτικο για τα σημερινά μάτια, με ανδρική πελατεία, με καπνό, μαρμάρινα τραπεζάκια, απλωμένες εφημερίδες και μερικές ρεπούμπλικες.

Η ύπαρξη ιστορικών μνημείων της περιόδου του Πολέμου και της Κατοχής στην περιοχή των Πατησίων κίνησε την περιέργεια των μαθητών του 8ου Γυμνασίου και τους ώθησε να μελετήσουν σε βάθος, με την καθοδήγηση των καθηγητών τους, την περίοδο αυτή.

Ο Ποδονίφτης ήταν η κοινή ονομασία του τμήματος του Κηφισού ποταμού στη περιοχή της Αλυσίδας *** Πατήσια).
Ετυμολογικά, η ονομασία "Ποδονίφτης" προέρχεται από τα συνθετικά "πους" (πόδι) + "νίπτω=τρίβω, πλένω" που σημαίνει "πλένω τα πόδια μου".