Προηγείται όντως η ΝΔ;

2017-10-24

Πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό οι δημοσκοπήσεις που δίνουν αυξανόμενο προβάδισμα στην πρόθεση ψήφου για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ωστόσο, η ΝΔ δίνει την εντύπωση πως ότι είχε να πει, το είπε, δεν διαθέτει κανένα συλλογικό όραμα για το μέλλον ικανό να εμπνεύσει κόσμο και να παρασύρει μάζες, παρά μόνο υπόσχεται αλλαγή διαχείρισης στο παρόν. 

Η κυρίαρχη τάση στο κόμμα προπαγανδίζει υπέρ μιας μεγαλύτερης προσήλωσης στον οικονομικό φιλελευθερισμό και διακατέχεται από μια σαφή απόσυρση από ξεκάθαρες πατριωτικές θέσεις.

Επιπλέον, διαθέτει ως αρχηγό κάποιον του οποίου η ρητορική δεινότητα δεν ξεπερνάει σε καμία περίπτωση τη χτιστή μετριότητα του σημερινού «θέλω να γίνω Αντρέας» πρωθυπουργού. 

Ακόμα και αν εξεταστεί με κριτήρια πολιτικού μάρκετινγκ, το επώνυμο του δεν δημιουργεί θετικές εντυπώσεις. Άρα ,προφανώς η ΝΔ δημοσκοπικά έχει πιάσει ταβάνι. Μια σοβαρή και πραγματικά ανατρεπτική αντιπολίτευση, αν είχε την προβολή που έχει η ΝΔ στα ΜΜΕ, αν ενέπνεε αξίες και όχι καταναλωτισμό, και αν είχε υιοθετήσει μια δημοκρατική πατριωτική στάση απέναντι στο σίφουνα του δικαιωματισμού, του πολυπολιτισμού και της εξύμνησης της παγκοσμιοποίησης που χαρακτηρίζει την σημερινή κυβέρνηση, θα είχε στις επόμενες εκλογές 180 έδρες αυτοδύναμα.

Από την άλλη ο Σύριζα, ναι μεν έχει πραγματοποιήσει μια ανεπανάληπτη ιστορικά κυβίστηση, έχει εφαρμόσει -δήθεν αντιστεκόμενος- όλες τις επιβεβλημένες πολιτικές των πιστωτών αλλά παρόλα αυτά (και για όλα αυτά), «δεν ανοίγει μύτη». Με αυτή τη κυβέρνηση οι απεργίες και οι διαδηλώσεις έχουν ελαχιστοποιηθεί, στοιχείο όχι μόνο άμεσα θετικό για τους δανειστές αλλά και μελλοντικά εκμεταλλεύσιμο, στο βαθμό που οι τελευταίοι μπορούν να επηρεάσουν τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και την πρόθεση ψήφου.

Επίσης, το άνευ υποστάσεως δίλλημα «Αλέξης ή Κούλης» καταδεικνύει μια ελεεινή, συντηρητική επιστροφή της ελληνικής κοινωνίας στο δικομματισμό της δεκαετίας του 1990 και του 2000, όταν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μάχονταν για τον μεσαίο χώρο και τα πλατιά λαϊκά στρώματα. Η σύγχρονη μορφή του δικομματισμού όμως έχει ελιτίστικα χαρακτηριστικά καθότι τα δυο κόμματα προηγούνται -παραδόξως(;) και τα δυο- στα μεσαία και άνω κοινωνικοοικονομικά στρώματα και σε κατηγορίες πληθυσμού υψηλής μόρφωσης, συγκλίνουν αμφότερα στον υποταγμένο στη φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση μεσαίο χώρο, είναι και τα δύο υπέρ μιας πολιτικής ένωσης της Ενωμένης Ευρώπης, μιας United States of Europe. Ακόμα κι η φρασεολογία των στελεχών και υποστηρικτών της κυβέρνησης έχει αποστασιοποιηθεί από το ιδεολογικό παρελθόν της και έχει μεταβληθεί. Από πρώην εξεγερμένους αριστερούς ακούμε φράσεις του στυλ 'έτσι θα 'ρθει η ανάπτυξη', 'πρέπει να τονωθεί η επιχειρηματικότητα', 'αφού τόσα κανάλια χωράει η αγορά', 'είναι απαραίτητες οι μεταρρυθμίσεις'. 

Την ίδια δηλαδή ακριβώς ρητορική που ακούγαμε από τους «δεξιούς» και μη, υπερασπιστές των πεπραγμένων της κυβέρνησης Σαμαρά. Αν υπάρχει κάποια διαφορά, αυτή έγκειται μόνο στην υπεράσπιση κυρίως του δημοσίου τομέα από την κυβέρνηση και του ιδιωτικού από την αντιπολίτευση -αν μπορούμε να το αναφέρουμε σχηματικά σε γενικές γραμμές. Αυτό το οπισθοδρομικό ψευτοδίλημμα που επιπλέει σαν κηλίδα στον Σαρωνικό και που διαφημίζεται από όλα τα ΜΜΕ, εν τέλει θα λειτουργήσει συσπειρωτικά και για τα δύο μεγάλα κόμματα, αφού πολλοί ψηφοφόροι της τελευταίας στιγμής θα προσέλθουν στις κάλπες με την διαχρονική και απογοητευτικά μοιρολατρική λογική του 'μη χείρον, βέλτιστον'.

Επιπλέον, η (μικρή έως ανύπαρκτη πλέον) εργατική τάξη στην Ελλάδα, η (μεγάλη σε μέγεθος) υπαλληλική τάξη καθώς και οι όχι και τόσο μορφωμένες πληθυσμιακές κατηγορίες έχουν αφομοιωθεί από τα υπόλοιπα κόμματα της αριστεράς (κκε, ανταρσυα, λαε), από τη χρυσή αυγή και κυρίως έχουν οδηγηθεί στην αποπολιτικοποίηση και στην άνευ επιστροφής αποστροφή με τα κοινά. Γι' αυτό και η αποχή θα αυξάνεται, πράγμα που ευνοεί βέβαια όλα τα συστημικά κόμματα, που θα πανηγυρίζουν για διατήρηση ή αύξηση ποσοστών τη στιγμή που πραγματικά και αριθμητικά θα χάνουν όλοι πολλές ψήφους σε απόλυτους αριθμούς. Ως επί τω πλείστον, όμως, η τάση αυτή διευκολύνει την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών από τεχνοκράτες, γεγονός που θα αποκτά όλο και μεγαλύτερη νομιμοποιητική ισχύ όσο η απομάκρυνση από την πολιτικοποίηση θα μειώνει τη ουσιαστική δύναμη των κομμάτων ,του κοινοβουλίου και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας εν γένει. 

Τάσος Αναστασίου

Τη δυνατότητα να επισκεφθούν 27 φάρους στην ελληνική επικράτεια θα έχουν οι πολίτες την Κυριακή 19 Αυγούστου, με την ευκαιρία του εορτασμού της παγκόσμιας ημέρας φάρων.