Μια βόλτα στην οδό Ιακωβίδου

2017-11-24

H οδός Ιακωβίδου ξεκινάει από την Πατησίων και φτάνει μέχρι την Αχαρνών ενώ παρεμβάλλονται λίγο κάτω από το μέσον της οι γραμμές του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου.

Ξεκινήσαμε την βόλτα μας και διαλέξαμε αυτό το δρόμο για το αφιέρωμά μας, επειδή γνωρίζουμε καλά την περιοχή αλλά και τους ανθρώπους της.

Ο ιστορικός δρόμος αυτός έχει τα πάντα... ή σχεδόν τα πάντα! Εδώ καταρχάς σύμφωνα με μαρτυρίες των κατοίκων ζήσανε πολλοί αγαπημένοι μας καλλιτέχνες και επιχειρηματίες της εποχής εκείνης που τα Πατήσια ήταν τα παραδείσια της Αθήνας...

Η πάνω πλευρά της Ιακωβίδου είναι αυτή που είχε παλαιότερα την αίγλη. Η πρώτη πολυκατοικία χτίστηκε το 1958 και την δεκαετία του '60 έβλεπες από πάνω ως κάτω μόνο τρία αυτοκίνητα, εκ των οποίων τα δύο ήταν του εφοπλιστή Πατέρα. Ήταν η εποχή που το Σπόρτινγκ ήταν ανοιχτό γήπεδο, που όλοι ψώνιζαν πάγο από το εργοστάσιο του Φιξ και που αν έφερνες βόλτα με τα πόδια, κάποια στιγμή θα άκουγες να παίζει το πιάνο του Σωτηριάδη. Στην οδό Ιακωβίδου και Ζερβού έμενε η μεγάλη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, που είχε τραγικό τέλος στα Δεκεμβριανά. Στις μέρες μας, δυστυχώς, η μεταβολή του πληθυσμού και η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει σε κλείσιμο πολλά μαγαζιά και σε υπολειτουργία κάποια άλλα. Κάποιοι άνθρωποι, όμως, προσπαθούν να αναστήσουν το δρόμο με φιλότιμες προσπάθειες και επαγγελματισμό: Ο Θανάσης με τα έπιπλα Abitare, ο Γιάννης με τα κοσμήματα, η Καλλιόπη με τα λευκά είδη, το κέντρο φυσικοθεραπείας VitalMed, η Λογοπαιδεία του κυρίου Δημήτρη, η Βάλια με τα vintageρούχα στο Γεράνι, το εκλεκτό ζαχαροπλαστείο PAP LIBER! .

Tα φροντιστήρια ΙΠΑΣ

Στην κάτω πλευρά της Ιακωβίδου δεσπόζει στην γωνία με τη Λ.Ιωνίας το επιβλητικό μοντέρνο κτίριο που στεγάζει μεταξύ άλλων τα φροντιστήρια ΙΠΑΣ (210.20.27.441 & 210.22.88.889 ), τα οποία ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την αναβάθμιση του δρόμου και τη ζωντάνια του, με την καθημερινή παρουσία εκατοντάδων νέων που σπουδάζουν εκεί. Το φροντιστήριο «Ι.Π.Α.Σ» λειτουργεί στα Πατήσια από το 1982 και αποτελεί το κύριο κέντρο μάθησης και προετοιμασίας για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις της ευρύτερης περιοχής των Πατησίων και όχι μόνον πλέον, αφού η ακτίνα προσέλκυσης μαθητών έχει λάβει υπερτοπικό, παναττικό χαρακτήρα. Η συσσωρευμένη γνώση, εμπειρία, συνέπεια , και σοβαρότητα σε συνδυασμό με την ασύγκριτη οργάνωση και παράλληλη βοήθεια, αν και δεν είναι οι μόνοι παράγοντες που οδηγούν στη επιτυχία, είναι όμως οι απαραίτητες και αναγκαίες προϋποθέσεις για να έχει ο μαθητής εκείνη την ασφάλεια που χρειάζεται ώστε να αφοσιωθεί απερίσπαστος στο έργο του για την επίτευξη του στόχου του.

Έτσι λοιπόν, εδώ και τρείς δεκαετίες έχει βοηθήσει περισσότερους από 3.000 μαθητές να εισαχθούν στα ανώτατα και ανώτερα Εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας και σε πολλές των περιπτώσεων στα πλέον περιζήτητα.Οι χιλιάδες των επιτυχόντων στις πρώτες τους επιλογές και το γεγονός ότι είναι σταθερά η αποκλειστική επιλογή των πλέον απαιτητικών και όχι μόνον, δημιουργούσαν όλα αυτά τα χρόνια και συνεχίζουν να δημιουργούν στην διεύθυνση του φροντιστηρίου την υποχρέωση και την ευθύνη για την συνεχή βελτίωση της ποιότητας και των πρωτοποριακών συνθηκών μάθησης που απολαμβάνουν σήμερα οι μαθητές του.

ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ Ι.Π.Α.Σ Υπεύθυνος ΜΠΑΦΑΤΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Λ. ΙΩΝΙΑΣ 223 & ΙΑΚΩΒΙΔΟΥ, ΑΓΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ, 111 44 - Τ. 210.20.27.441 & 210.22.88.889

https://www.ipas.gr/

Στην αλλαγή επιπέδου της οδού συνετέλεσαν βέβαια και η πεζοδρόμησή του, ο παιδικός σταθμός του Δήμου Αθηναίων, η Εκκλησία του Αγίου Ελευθερίου βεβαίως, καθώς και οι υπόλοιποι επαγγελματίες: Η πολύ ωραία καφετέρια Laticca, μια νεοσύστατη σχολή χορού, ένα μαγαζί με ρούχα, ένα κέντρο προώθησης αξιών με παρουσιάσεις βιβλίων και άλλες ακόμα επιχειρήσεις.

Oι "4 Εποχές"

Το μουσικό καφενείο - μεζεδοπωλείο "4 Εποχές"συμπληρώνει φέτος 20 χρόνια λειτουργίας! Ανανεωμένο και ανακαινισμένο φέτος πάντα με τα υπέροχα και φημισμένα κεφτεδάκια, τις χορταστικές ποικιλίες και πιάτα ημέρας, τα live αλλά πάνω απ' όλα τα φοβερά ανέκδοτα και την εξυπηρέτηση του οικοδεσπότη Βασίλη αλλά και της Χριστίνας!

Είναι αδύνατο να πας στις "4 Εποχές" και να μην φύγεις σοφότερος από τα ξεκαρδιστικά ανέκδοτα του Βασίλη! Άσε που μπορεί να στα 'χει πει εκατό φορές, αλλά κάθε φορά είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Στις "4 Εποχές" κάθε Παρασκευή και Σάββατο μπορείς να απολαύσεις ζωντανή ελληνική μουσική παρέα με εκλεκτούς μεζέδες και ένα ιδανικό μενού για σένα που πάντα κρύβει εκπλήξεις... Ζεστός εσωτερικός χώρος, προστατευμένη αυλή στο πεζόδρομο μέσα στο πράσινο αίσθηση πολυτέλειας και οικειότητας που θα σε κερδίσει... (Ιακωβίδου 52, Τηλ. 210 228 7487)

Ο Βασίλης στις 4 Εποχές

Η οδός Ιακωβίδου μπορεί να ανέβει κι άλλο επίπεδο λαμβάνοντας υπόψη ότι γειτνιάζει με το αποκαλούμενο «νέο κέντρο», τον σταθμό του Αγίου Ελευθερίου, αφού ο τελευταίος θα βρίσκεται σε λίγα χρόνια στο μέσον των διακλαδώσεων της γραμμής ΗΣΑΠ με τις τέσσερις υπόλοιπες (κόκκινη και μπλε γραμμή νοτιότερα του, και προαστιακός και η υπο-κατασκευή γραμμή 4 βορειότερα του).

Η οδός Πατησίων το 1930 

Ποιός ήταν ο Γεώργιος Ιακωβίδης;

Ο Γεώργιος Ιακωβίδης (Χίδηρα Λέσβου, 11 Ιανουαρίου 1853 - Αθήνα, 13 Δεκεμβρίου 1932) ήταν Έλληνας ζωγράφος κι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του καλλιτεχνικού κινήματος της Σχολής του Μονάχου. Ο Γεώργιος Ιακωβίδης γεννήθηκε το 1853 στα Χίδηρα της Λέσβου.[1] Σε ηλικία 13 ετών πήγε στην Σμύρνη, για να ζήσει με τον θείο του, πρακτικό αρχιτέκτονα, και να φοιτήσει στην Ευαγγελική Σχολή, ενώ παράλληλα εργαζόταν. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για την τέχνη και κυρίως για την ξυλογλυπτική. Το 1868, ακολούθησε το θείο του στη Μενεμένη για δύο έτη και το 1870 με την προτροπή και την οικονομική βοήθεια του Μιχαήλ Χατζηλουκά, ξυλέμπορου, συνεργάτη του θείου του, αποφάσισε να σπουδάσει γλυπτική στην Αθήνα.

Το 1870, εγγράφηκε στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών). Δάσκαλοί του στην Αθήνα ήταν ο ζωγράφος Νικηφόρος Λύτρας[1] και ο γλύπτης Λεωνίδας Δρόσης. Από το Σχολείο των Τεχνών αποφοίτησε με άριστα τον Μάρτιο του 1877, ενώ είχε ήδη αρχίσει να διακρίνεται για το ζωγραφικό του ταλέντο.

Τον Νοέμβριο του 1877 έλαβε υποτροφία από το ελληνικό κράτος και αναχώρησε για το Μόναχο με σκοπό να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης. Δάσκαλοί του εκεί ήταν ο Λούντβιχ φον Λεφτς (Ludwig νοn Löfftz), ο Βίλχελμ φον Λίντενσμιτ (Wilhelm νοn Lindenschmidt) και ο Γκάμπριελ φον Μαξ (Gabriel νοn Max).[1] Το 1883, αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου και για τα επόμενα δεκαεφτά χρόνια συνέχισε να εργάζεται στην ίδια πόλη.

Το 1878, δημιούργησε στο Μόναχο δικό του εργαστήριο και σχολή ζωγραφικής θηλέων που λειτούργησε μέχρι το 1898. Με το ταλέντο και την εργατικότητά του, έγινε ευρύτατα γνωστός και αγαπητός. Οι διακρίσεις άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη: «Χρυσούν μετάλλιον» στην Αθήνα το 1888, ιδιαίτερο βραβείο των Παρισίων 1889, «Βραβείο τιμής» στην Βρέμητο 1890, «Χρυσούν μετάλλιον» του Βερολίνου το 1891, «Χρυσούν μετάλλιον» του Μονάχου το 1893, το «Οικονόμειον βραβείον» στην Τεργέστη το 1895, το βραβείο Βαρκελώνης το 1898 και το χρυσό μετάλλιο στο Παρίσι το 1900.

Το 1889 πέθανε η σύζυγός του, Άγλα. Το γεγονός αυτό σημάδεψε την ζωή του και λέγεται πως κατόπιν σταμάτησε να ζωγραφίζει χαρούμενα παιδικά θέματα.

Το 1900, ιδρύθηκε η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας και ο Ιακωβίδης κλήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση να επιστρέψει στην Ελλάδα και διορίστηκε πρώτος της έφορος.[2] Μετά τον θάνατο του δασκάλου του Νικηφόρου Λύτρα το 1904, διορίστηκε ως άμισθος καθηγητής ελαιογραφίας στην Σχολή Καλών Τεχνών. Για την προσφορά του αυτή, του απονεμήθηκε ο «Χρυσούς Σταυρός των Ιπποτών». Κατά την ίδια περίοδο, ο Ιακωβίδης, ως ο αγαπημένος προσωπογράφος της βασιλικής οικογένειας (υπήρξε προσωπικός φίλος του φιλότεχνου πρίγκιπα Nικολάου) και της υψηλής αθηναϊκής κοινωνίας, ήταν ήδη ένας από τους λίγους ευκατάστατους Έλληνες ζωγράφους.

Το 1910, με τον διαχωρισμό της Σχολής Καλών Τεχνών από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, με βασιλικό διάταγμα του ανατέθηκε η διεύθυνση του Σχολείου των Καλών Τεχνών. Το 1914, ο Ιακωβίδης τιμάται με το «Αριστείον των Γραμμάτων και Τεχνών» και το 1918, την θέση του στην διεύθυνση της Εθνικής Πινακοθήκης αναλαμβάνει ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1926, ορίζεται ως ένα από τα τριάντα οκτώ αριστίνδην μέλη της νεοσυσταθείσας Ακαδημίας Αθηνών.

Το 1930, αποχωρεί από την διεύθυνση της Ανωτάτης, πλέον -μετά την αναδιοργάνωσή της- Σχολής Καλών Τεχνών, με τον τίτλο του «επιτίμου διευθυντού». Πέθανε το 1932, λίγο καιρό πριν κλείσει τα ογδόντα του.

Η Εθνική Πινακοθήκη τον τίμησε με μεγάλη αναδρομική έκθεση τον Νοέμβριο του 2005.

Το έργο του

Τα πρώτα βήματα (1892)
Τα πρώτα βήματα (1892)

Η ψυχρολουσία, 1898, Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη Παιδική συναυλία, 1894, Αθήνα, Εθνική ΠινακοθήκηΠαύλος Μελάς, 1915, Αθήνα, Εθνικό Ιστορικό ΜουσείοΜητρική στοργή, Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη

Παιδική συναυλία (1900)
Παιδική συναυλία (1900)

Ο Ιακωβίδης υπηρέτησε πιστά τον γερμανικό ακαδημαϊκό νατουραλισμό της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Τα θέματά του, παρότι ζωντανά και γεμάτα ελληνικό φως, διακατέχονται από την θεατρικότητα και την αυστηρότητα που επέβαλε ο ακαδημαϊσμός.

Η στάση του απέναντι στον γαλλόφερτο ιμπρεσιονισμό ήταν ιδιαιτέρως επικριτική. Γι' αυτό κατηγορήθηκε ότι έβαλε τροχοπέδη στην εισαγωγή νεωτεριστικών καλλιτεχνικών ρευμάτων στην Ελλάδα. Εντούτοις, νεότεροι τεχνοκριτικοί βρίσκουν ότι ο συντηρητικός Iακωβίδης δεν στάθηκε εμπόδιο σε νεωτεριστές μαθητές του, έστω κι αν δεν συμμεριζόταν τους δρόμους που ακολουθούσαν.

Στα χρόνια της παραμονής του στη Γερμανία, τα θέματα του ήταν κυρίως σκηνές της καθημερινής ζωής, ιδίως συνθέσεις με παιδιά, εσωτερικά σπιτιών, νεκρές φύσεις, λουλούδια και άλλα. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα στράφηκε προς την δημιουργία πορτραίτων και υπήρξε ένας από τους πιο σπουδαίους Έλληνες προσωπογράφους.

Ο Γεώργιος Ιακωβίδης έχει αφήσει μεγάλο ζωγραφικό έργο, περί τους 200 ελαιογραφικούς πίνακες που σώζονται στα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης και Αμερικής, στη Πινακοθήκη Αθηνών και σε διάφορες ιδιωτικές συλλογές. Διακρίθηκε ως ζωγράφος παιδικών σκηνών, προσωπογραφίας και ανθογραφίας. Από τα έργα του τα πλέον γνωστά είναι: η «Παιδική συναυλία» (Πινακοθήκη Αθηνών), ο «Παιδικός καυγάς», ο «κακός εγγονός», το «Σκουλαρίκι», ο «Πάππος και εγγονός», τα «Πρώτα βήματα», η «Μητρική στοργή», το «Κτένισμα της εγγονής», η «Κρέουσα» κ.ά.

  • Οι παιδικές σκηνές των έργων του χαρακτηρίστηκαν δείγματα νατουραλιστικής ειλικρίνειας.

Το προσωπικό ημερολόγιο του καλλιτέχνη, όπου αναγράφονται τα έργα του χρονολογικά από το 1878 έως το 1919, δωρήθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη από τον γιο του ζωγράφου τον γνωστό ηθοποιό Μιχάλη Ιακωβίδη το 1951.

Πηγή: wikipedia