Ελένη Φιλίνη: Μια ζωή στα Άνω Πατήσια!

2017-08-29

Η Ελένη το γλυκό χαμόγελο των Πατησίων μας ανοίγει την καρδιά της...

Συνέντευξη στην Βούλα Κουλισοπούλου 

Η Ελένη Φιλίνη εκτός από ηθοποιός και ερμηνεύτρια, αποτελεί αναμφίβολα και μια από τις ομορφότερες παρουσίες της ελληνικής σκηνής. Ευγενής, προσιτή, χωρίς την έπαρση πολλών συναδέλφων της, δέχτηκε να μιλήσει στο patission.gr για τα Πατήσια όπου ζει, σ΄ ένα πέρασμά της από την Αθήνα, καθώς περιοδεύει σ΄ όλη την Ελλάδα δίνοντας τις παραστάσεις «Να ΣΕΞυπνήσω πεθερά» και «Διαόλου κάλτσα». 

Τα Πατήσια για κείνη αποτελούν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της. 

Κοριτσάκι 5 ετών ήταν όταν εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στα Πατήσια, ερχόμενη από Κόρινθο .

Οι αναμνήσεις της από την περιοχή, έχουν τη γλύκα της καραμέλας και τη μοσχοβολιά των γιασεμιών που στόλιζαν τις αυλές των αμέτρητων μονοκατοικιών γύρω από το πατρικό της, που στεγάζονταν σε πολυκατοικία.
Το καλοκαίρι τα θερινά σινεμά αποτελούσαν την αφετηρία για τα δεκάδες δροσερά ταξίδια της στο όνειρο, που από τότε τη συνάρπαζαν και συνήθιζε να πηγαίνει με τους φίλους της. 


Βέβαια στους δρόμους δεν έπαιζε ως παιδί. Η κυκλοφορία των αυτοκινήτων μπορεί να μην ήταν τόσο πυκνή, ήταν όμως υπαρκτή.
«Όταν είχαμε πρωτοέρθει στα Άνω Πατήσια, όλα ήταν διαφορετικά. Πολύ πιο όμορφα. Στη γειτονιά μου υπήρχαν δύο βίλες που αποτελούσαν το εμβληματικό στοιχείο της περιοχής. Τα καλοκαίρια ένιωθες ακόμα ότι ήταν γειτονιά, με τα λουλούδια στις αυλές των μονοκατοικιών να μοσχοβολούν».


Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ. ΤΑ ΠΑΤΗΣΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ


Περνώντας τα χρόνια οι μονοκατοικίες άρχιζαν να εξαφανίζονται , όπως οι άνθρωποι όταν πεθάνουν. Τεράστιοι όγκοι πολυκατοικιών άρχισαν να γεννιούνται στη θέση τους, αλλάζοντας την εικόνα της περιοχής και την καθημερινότητα των κατοίκων.
Οι δύο βίλες στη γειτονιά της Ελένης Φιλίνη, έγιναν τέσσερεις πολυκατοικίες και σήμερα ελάχιστα νεοκλασικά σπίτια έχουν μείνει ανέπαφα για να ομορφαίνουν την περιοχή.
Η πυκνή δόμηση έχει καταστήσει το παρκάρισμα στα Πατήσια μια δύσκολη υπόθεση, που απαιτεί είτε πολύ τύχη, είτε ιδιόκτητο πάρκινγκ. Η ίδια ευτυχώς ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Από το 1980 και μετά, η πολυπολιτισμικότητα ήταν η καινούργια λέξη που έγινε βίωμα στους κατοίκους των Πατησίων. Την Ελένη Φιλίνη όμως δεν την ενοχλεί. Στα Άνω Πατήσια που μένει, οι περισσότεροι μετανάστες όπως λέει είναι οικογενειάρχες, που εργάζονται, έχουν αποκτήσει περιουσία στην Ελλάδα και έχουν ριζώσει στη χώρα μας.
«Και η οικογένειά μου ήταν μετανάστες. Ο πατέρας μου στην Αμερική, ο θείος μου στον Παναμά. Θεωρώ ότι η αύξηση της εγκληματικότητας δεν συνδέεται απαραίτητα με τους μετανάστες. Καλοί και κακοί άνθρωποι υπάρχουν σε κάθε εθνικότητα. Και μην ξεχνάτε ότι σε κάθε σπείρα αλλοδαπών που εξαρθρώνεται, υπάρχουν πάντα και Έλληνες, που συμμετέχουν».
Παραδέχεται ωστόσο ότι στα Κάτω Πατήσια έχει χαθεί το μέτρο. «Πρέπει η κατάσταση να είναι ελεγχόμενη. Δε μπορεί να είναι υπερβολικός ο αριθμός των μεταναστών. Αυτό δε συμβαίνει σε κανένα μέρος του κόσμου. Όπως επίσης να παραμένουν παράνομα στη χώρα, χωρίς να γνωρίζουν οι αρχές τα στοιχεία τους».
Τη ρωτάμε τι της αρέσει περισσότερο στα Άνω Πατήσια και γύρω απ΄ αυτά και εντελώς αυθόρμητα απαντά ότι «λατρεύω όλη την περιοχή της Παπαδιαμάντη, το πάρκο του Φιξ, και το πάρκο του Δρακόπουλου. Πιο ψηλά στο Γαλάτσι το Αττικό Άλσος αποτελεί μια πραγματική όαση μέσα στην πόλη. Ευτυχώς εδώ γύρω έχουμε αρκετά πάρκα με μπόλικο πράσινο. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τα Πατήσια βρίσκονται γεωγραφικά σ΄ ένα κομβικό σημείο, τα κάνει ειδικά για διαμονή. Είσαι κοντά στην Εθνική Οδό, στα ΚΤΕΛ, στα τρένα, στον Ηλεκτρικό, στα τρόλεΰ, στα λεωφορεία. Όλες οι συγκοινωνίες στα πόδια σου και είσαι μια ανάσα από το κέντρο».
Τη ρωτάμε αν φοβάται να κυκλοφορήσει μόνη της στην περιοχή, καθώς η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια.
«Δε φοβάμαι να κυκλοφορήσω, παρά το γεγονός ότι η αστυνόμευση στην περιοχή είναι ελλειπής. Βγαίνω πολύ συχνά με τους φίλους μου στα Πατήσια. Πηγαίνω για καφέ, για φαγητό, για ποτό, για ψώνια. Λατρεύω το μαγαζί του «Κόμη» και τα τελευταία χρόνια τραγουδάω εκεί κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Θεωρώ ότι πρόβλημα αστυνόμευσης δεν έχει μόνο το κέντρο, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα».
«Παλιότερα η περιοχή μας είχε πολιτιστική ζωή, γίνονταν αρκετές παραστάσεις κυρίως στο Αττικό Άλσος, όμως τα τελευταία χρόνια αυτό έχει ατονήσει.
Θα μου άρεσε να ηγηθώ μιας πολιτιστικής ομάδας στα Πατήσια. Θεωρώ ότι είναι θετικό οι άνθρωποι μιας περιοχής να δραστηριοποιούνται και να προσπαθούν να την αναβαθμίσουν σε πολλαπλά επίπεδα. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν τέτοιες ομάδες. Με το μόνο που ασχολούμαστε εγώ και μερικοί ακόμη στην περιοχή είναι η φροντίδα των αδέσποτων. Έχουμε αρκετές γάτες, ενώ τα αδέσποτα σκυλιά είναι σχεδόν ανύπαρκτα».